سیر مراحل تصویب قانون کار: قانون کار سابق مشتمل بر 69 ماده و 24 تبصره مورخ 26/12/1337 هجری شمسی به تصویب کمیسیون مشترک کار مجلسین رسید.
پس از وقوع انقلاب اسلامی در 22 بهمن 57 و با توجه به خلأهایی که در قانون کار (سابق) وجود داشت. و همچنین با توجه به اینکه یکی از مهمترین خواسته های جامعه کارگری که سهم قابل توجهی در پیروزی انقلاب اسلامی داشتند، ضرورت تهیه و تنظیم قانون کار جدید به شدت احساس شد.
از همان اوایل انقلاب پیش نویسهای متعددی از سوی دولت پیشنهاد شد که با اعتراض کارگران و عدم پیش بینی نیازهای جامعه کارگری به سرانجام نرسید.
پس از کش و قوسهای فراوان سرانجام در مجلس سوم، قانون کار تصویب شد. که به سبب ایرادات شورای نگهبان با این استدلال که بخشهایی از قانون مغایر با احکام شرع می باشد به مجلس برگشت خورد و این رفت و برگشت تکرار شد که ضرورت وجود مرجعی که به اختلافات لاینحل «مجلس و شورای نگهبان» ورود کند احساس شد.
مجمع تشخیص مصلحت نظام
نهایتاً با دستور امام خمینی (ره) «مجمع تشخیص مصلحت نظام» تاسیس و رسیدگی به اختلاف نظر بین مجلس و شورای نگهبان در خصوص قانون کار به مجمع فرستاده شد.
مجمع تشخیص مورخ 29/08/69 بررسی قانون کار را به پایان رساند و عملا قانون کار فعلی مورخ 14/12/69 تصویب و عملیاتی گردید.
قانون فوق مشتمل بر 203 ماده و 121 تبصره می باشد. که از این تعداد 76 ماده آن (حدود یک سوم از کل قانون) از موارد اختلافی بود که در جلسات متعدد مجمع مصلحت نظام بررسی و برخی مواد اصلاح و برخی متمم زده شد.
از مهمترین تغییرات و اصلاحات قانون کار فعلی افزایش سنوات خدمت از سالی 15 روز به سالی 30 روز. و افزایش مرخصی استحقاقی از سالی 12 روز به سالی 30 روز (با احتساب 4 جمعه). و همچنین تکلیف کارفرما به بیمه نمودن کارگر (موضوع ماده 148 قانون کار). و همچنین عدم الزام کارگران به استفاده از تمام مرخصی استحقاقی و امکان ذخیره نمودن 9 روز مرخصی سالانه می توان اشاره کرد.
سیر مراحل تصویب قانون کار
